TEMPO DE LECTURA

 

Onde antes se posaran as folerpas, agora asoman as flores da cerdeira.

Outros froitos agromarán na mente do que se arrisca a ler a Lupe Gómez, Luisa Villalta, Amaia Tomé, Irene Pujadas ou Ana María Matute.

LA VIDA QUE FUE, María José Pardo Fandiño & Lucía Sáez Baquedano

Existen antecedentes..., e mesmo o caso actual da exitosa factoría de éxitos chamada Carmen Mola, tras a que están Jorge Díaz, Agustín Martínez e Antonio Mercero.

Aínda así, a última reunión do Club de Lectura celebrou esa feliz anomalía: reunímonos coas autoras de La vida que fue. 

Por iso, a primeira pregunta versou sobre a súa cociña da escrita. E, xa na primeira resposta, quedou claro o grande entendemento que comparten María José Pardo Fandiño e Lucía Sáez Baquedano.  

En todas as obras de narrativa publicadas e, a que, próximamente, chegará á imprenta, o seu traballo non está estabulado. Ao contrario: traballan simultánemente, xa desde o xermolo da primeira idea ao remate da elección do adxectivo que debe pechar (ou non) o párrafo.

A materia narrativa de La vida que fue é ben recoñecible. Na conversa quedou ben claro que o nomadismo é un comportamento que explica o proceder dos grupos humanos desde a orixe dos tempos. Polo tanto, falar de La vida que fue esixe explicitar os distintos motivos das viaxes, entre os que están, a emigración, a invasión bélica, o exilio...

A intrahistoria desta saga familiar constitúe un paseo pola historia do século XX: a emigración obrigada dos europeos a América, a segregación racial e o crac económico do 29, o golpe de estado e a posterior guerra civil española, os campos de concentración —Argelès-sur-Mer ou Betanzos—, a ocupación nazi de Francia, a liberación española de París, ou a guerra de independencia de Arxelia.

A novela está subdividida en catro seccións: José. Los inicios (pp. 9-63), Manuel. ¿La esperanza? (pp. 65-87), Balbina. Las raíces (pp. 89-105) Ernesto. El destierro (pp. 107-156). 

En favor da variedade, cada unha destas partes, presenta unha focalización da historia desde unha personaxe. Asemade, agracede o lector que a voz autoral combine, na construción do relato, a observación costumbrista, a parodia humorística, a novela sentimenal, o relato épico e a traxedia da fuxida ao exilio. 

Unha historia que afunde as súas raíces na vila na que naceu Balbina. Unha vila da costa de Galicia que nunca recibe o seu nome. 

José, Virtudes, Manuel, Rosalía, Ernesto, Santiago.  

Nomes que poderían ser os nomes dos avós ou dos pais do lector. 

Todos procuramos vivir unha [outra] vida, pero, pasado o tempo, volta a mirada atrás, todas as vidas veñen a ser La vida que fue.

 

Francisco Rodríguez Coloma

&

Inés Rodríguez Eibe 

TEMPO DE LECTURA

No xardín de Giverny, a lectora mesmo é unha flor.

Aquí, a breve tregua da choiva non lle concede aos campos librarse da humidade. 

As árbores, preguiceiras, aínda non acompañan ao noso urxido desexo de que agrome xa a primavera.

TEMPO DE LECTURA

Un relato de Garbriel García Márquez que así comeza: «Llegamos a Arezzo un poco antes del medio día...». 

A imaxe de Petra Stockhausen na que un home con bombín, como saído dun cadro de René Magritte, está a ler un xornal que transparenta a paisaxe da Toscana. 

Uns versos de Petraca traídos ao galego por Darío Xohán Cabana. 

Maneiras de dar a benvida aos alumnos de Colle di Val d'Elsa que están a visitarnos.

TEMPO DE LECTURA

 

Nesta media semana a cabalo entre as conmemoracións do día de Rosalía, convidamos a ler unha escolma dos seus poemas e o relato de Xosé Neira Cruz, A verdadeira historia dun dente de Rosalía de Castro.

 

E por que non viaxar da man de Larraitz Urruzola!!!!

 

 

 

 

A viaxe de Rosalía de Larraitz Urruzola. 

TEMPO DE LECTURA

 

«Virán chuvias suaves», lemos no relato de Ray Bradbury.

Sabemos que toda realidade desata un desexo...

Latexa en nós a vontade dunha tregua que deixe zafarse entre as nubes ás raiolas do sol.

Aínda toca esperar aquela calor de cando o verán era a vida inmensa...

TEMPO DE LECTURA

 

 

 

O luar do penúltimo plenilunio do invierno, ilumina o camiño que leva ao mes de Rosalía. 

E podería ser que esta luna luna, ao seu paso polo val de Mondoñedo, onde baixan as estrelas a beber nas fonte, teimara por ser flamenca.