Amosando publicacións coa etiqueta EMILIO GAVILANES. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta EMILIO GAVILANES. Amosar todas as publicacións

luns, 22 de febreiro de 2016

HORA DE LER

HORA DE LER

19ª SEMANA [1ª SESIÓN]

Motos e coches: escusas para falar da familia, para falar dun. As Harleys nas que pensaba Minia, a protagonista do relato de Anxos Sumai, o 1500, o primeiro coche da familia do relato de Emilio Gavilanes.
Ilustración: María Sánchez

luns, 15 de febreiro de 2016

HORA DE LER

HORA DE LER

18ª SEMANA [6ª SESIÓN]

Nestes tempos de treboadas e saraibas, procurar o abrigo e a serenidade coa lectura dos cadernos de haikus (ou haicais) de Emilio Gavilanes e Manuel Rivas.  

Ilustración: Ángeles Santos

mércores, 14 de outubro de 2015

HISTORIA SECRETA DEL MUNDO, Emilio Gavilanes

EMILIO GAVILANES, Historia secreta del mundo, Ediciones de La Discreta, Alpedrete, 2015, 248 páxinas.

[NC GAV his]

**********
Poñemos a vosa disposición a fermosa colección de (micro)contos que Emilio Gavilanes regala ao lector neste volume no que fai un repaso pola historia secreta do mundo. O libro ten moito interese para o lector de narrativa e engade un atractivo para aqueles que desexan ler sobre as historias da historia. Como podedes comprobar en Huida a Egipto, Gavilanes torsiona as expectativas do lector, ofrecendo sempre outro punto de vista sobre unhas materias que son de todos coñecidas, a aínda así...colle sempre a pé cambeado ao lector.
Gostaríanos que se cumprira o seu desexo: que este libro pase por moitas mans, por todas as mans dos que forman parte da nosa comunidade educativa.
**********

HUIDA A EGIPTO

   Durante el viaje no han dejado de ver, a lo lejos, ani­males. Cuando la familia pasa, a un lado del camino hay una mancha que no ven. Una mancha oscura y mate, como una sombra. El niño va dormido en brazos de la madre. Enseguida la mancha va perdiendo su color oscu­ro. Comienzan a llegar hormigas y otros insectos que depositan partículas minúsculas. Y llegan otros animales cada vez más grandes. Todos traen algo, piezas informes, irreconocibles. Llegan perros, cada uno con un hueso. La mancha ya es de color tojo. Los huesos, colocados unos junto a otros, van formando un esqueleto. Vienen buitres, que meten la cabeza entre los restos y restituyen la carroña. La mancha comienza a tomar brillo. Se hace líquida. Es sangre que se limpia de la arena y que va entrando en los despojos por distintos puntos. Después acuden leones, y grandes trozos de carne salen de sus bocas y se agregan al cuerpo de un animal, que está tendido. Por fin, cuando se queda solo, se levanta. Es una delicada cría de gacela, echa a correr hacia su madre y se pone a pastar junto al resto del rebaño.

mércores, 6 de maio de 2015

BREVE ENCICLOPEDIA DE LA INFANCIA, Emilio Gavilanes


EMILIO GAVILANES, Breve enciclopedia de la infancia, Castalia, Barcelona, 2014, 252 páginas.

[NC GAV bre]

Xa podemos presumir de ter entre os nosos fondos a singular novela de Emilio Gavilanes, unha obra que, ao ter unha estructura de diccionario, pode ser tamén lida como unha magnífica colección de microrrelatos onde a brutalidade esta presentada coa maior tenrura.

COMPAÑEROS

   Un día Pit, que a veces acompañaba a su padre a cazar, me invitó a ir con ellos. Tuve que levantarme tan pronto que me sentía desdoblado: aunque me veía en la calle, me parecía que mi yo profundo, real, seguía en la cama. soñando que me había levantado.
   Cuando llegamos al punto en el que habían quedado con los otros cazadores, el padre de Pit dijo que no iba a ir porque no se encontraba bien. Realmente tenía mala cara. Estaba muy pálido.
   Todos los conejos, las perdices, las codornices, todos los animales con cuya muerte mi imaginación ya se había conmovido, echaron a correr y a volar, libres.
   De vuelta al barrio, el padre de Pit no paró de sudar. Yo iba sentado detrás en el coche y le veía pasarse todo el rato un pañuelo por el cuello. Cuando llegamos, dijo que se subía a casa. Pit le pidió que nos dejase quedarnos en el campo con la escopeta. Para mi sorpresa, el padre dijo que si.
   Debíamos de hacer una estampa ridícula, avanzando despacio los dos juntos, atentos a nuestro alrededor, como si estuviésemos rodeados de animales, como si aquel terreno chato y desnudo, sin un solo árbol, fuese la sabana africana. Un terreno en el que nada más veías lagartijas y hormiga; y únicamente oías grillos, cigarras, insectos.
   Hacía un día precioso. El cielo era de un azul intenso, limpio. El sol brillaba alegre. Atravesábamos un aire quieto, refrescante. Parecía que estrenábamos el mundo.
   Estábamos al principio del otoño y apenas había hierbas.
   De repente, vimos, como a diez metros de distancia, en lo alto de un cardo seco, un jilguero, un pájaro que visto al aire libre, no dentro de una jaula, pintado con colores vivos, sobre un fondo apagado, parecía un roto por el que asomaba otro mundo.
   Todo el campo se quedó en silencio. El pájaro miraba a su alrededor, quizá tratando de resolver el camino que debía seguir. Hacía movimientos con la cola, como para equilibrarse. Era un momento perfecto.
   Pit se puso de rodillas y le apuntó durante tanto tiempo que parecía que al final el pájaro se iba a acabar escapando.
   De pronto sonó una explosión que nos hizo cerrar los ojos. Se oyó también el retroceso de la escopeta golpeando en el hombro de Pit.
   Cuando abrimos los ojos el cardo ya no estaba. Durante un instante aún fueron visibles los miles de partículas en que se había pulverizado, flotando en el aire, como una nube pequeña. Nos acercamos y no encontramos restos del jilguero. No se veía el menor pedacito de carne, no había sangre. No había muerte. Tan solo una plumita limpia. Del cardo sólo quedaba el tocón, recto, impávido, como si por encima siguiese estando la planta, entera pero invisible. Parecía que habíamos asistido a un truco de magia.
   De vuelta al barrio vimos una escena alarmante. Un amigo del padre de Pit iba corriendo (ver correr a un adulto era alarmante) y entraba en el portal de Pit.
   Unos segundos después supimos que el padre de Pit había muerto en la escalera de la casa.

martes, 11 de marzo de 2014

LA PRIMERA AVENTURA, Emilo Gavilanes




EMILIO GAVILANES, La primera aventura, Círculo de Lectores, Barcelona, 1991, 238 páxinas.

[NC GAV pri]

A importancia dos elementos paratextuais... Esta cuberta coa que Círculo de Lectores publicou baixo a súa licencia a primeira novela de Gavilanes, fai pensar en un autor que se aproxima a Enid Blyton. Nada máis errado. Gavilanes non ofrece unha revisión da infancia edulcorada, senón máis ben un arrepiante retrato naturalista que desbota a idea de que a infancia sexa a patria feliz de todos os homes.





luns, 10 de marzo de 2014

HORA DE LER


19ª SEMANA [3ª SESIÓN]

É un pracer apreciar a inminente chegada da primavera... Saír á rúa, ler ao sol ese libro que temos pendente.

Mágoa que nós no instituto non podamos poñer a broncear os pés...

Para os que esqueceron traer o súa lectura, ahí van as propostas da semana: un conto de Xosé Luis Méndez Ferrín e un relato de Emilio Gavilanes.