TEMPO DE LECTURA

   Hai días nos que non hai paraguas que protexa plenamente da chuvia. 

   Nas mans, as historias de Marica Campo ou Vicente Gallego.

TEMPO DE LECTURA

 

Nesta semana na que unha expedición de 1º de BAC viaxa a Budapest, nada máis acaído que unha fotografía de André Kertész, o fotógrafo dos lectores, e unha antoloxía do microrrelatista Itstván Örkény.

E como chega o momento de que algúns lectores acepten o reto de escribir, adxuntamos unha selección de relatos sobre o Vákner, que poden ser inspiración para participar no certame 2026.

TEMPO DE LECTURA

Aínda temos presentes as tardes nas que descansabamos da auga coa lectura. 

Agora, de volta ás aulas, comezamos Tempo de Lectura. 

Domingo Villar, entre outras, fala dun boniteiro francés que se dirixía a Ferrol. 

John Updike, da orfandade das pisicinas. 

Nós seguimos a asumir o risco de ler... non importa moito desde que lugar.

TEMPO DE LECTURA

Xa sentimos a chamada do iodo, o salitre, a area e as algas... 

Por iso, para pechar esta última semana de Tempo de lectura, que mellores suxestións de lectura que un poema da artista multidisciplinar Sol Mariño e os relatos A veces en verano de Lucia Berlin e Lectura de un verano de Bernard Malamud.

TEMPO DE LECTURA

A imaxe de Pau Valls está atravesada por unha liña diagonal. 

Entre o balón de fútbol e o libro, quedamos cun libro no que, por que non, se poida falar de fútbol... 

Eso si: preferimos os campos de O Carregal, Riazor, México ou Canadá aos estadios de EEUU. 

A nosa vitoria: aprender a saber perder para, cando corresponda, saber gañar con dignidade e respecto aos compañeiros que xogaran no papel de adversarios.

TEMPO DE LECTURA

 

Paixón procede do latín passio, -onis que  significa etimolóxicamente sofrimiento" ou padecimento.
Os relatos futboleiros desta semana permiten obter non pousas leccións de vida.
E hoxe, si, somos moitos apaixonados que sabemos que a fronteira entre o éxtase e o martirio é, en non poucas ocasións, imperceptible.
E claro que si: ler é unha experiencia de primeira.

TEMPO DE LECTURA

Circe e Morgana partillan con Begoña no ceo da sororidade. 

Ela foi a terceira en chegar.

A eternidade nunca é un accidente... 

 

TEMPO DE LECTURA

Calma!!!! 

Non é imprescindible facer esta escaleira de libros lectores para achegarse aos textos das autoras propostas para esta semana

TEMPO DE LECTURA

 

Mother Reading with Two Girls. 

Ese é o título do óleo pintado por Lee Lufkin Kaula, pintora impresionista estadounidense.

Para acompañar de boa literatura esa loa á maternidade, o equipo da Biblioteca Sebastián Buedo Jiménez propón dúas memorables pezas: os relatos de Manuel Rivas e Luisa Castro. 

TEMPO DE LECTURA

Todo o que e novo pode chegar a ser vello. Toda a luz convértese en oscuridade cando pechamos os ollos.  

O pintor estadounidense Edmund Charles Tarbell captou o momento de concentración deste novo lector.

Ese mesmo cerebro que permite aprender abecedarios, táboas de multiplicar, xeneaoloxías e momentos da nosa historia persoal, pode envellecer en converter todas as certezas en dúbidas: a irrupción anguriosa do involuntario esquecemento. 

TEMPO DE LECTURA

Nesta semana na que se conmemora o Día do libro,  os lectores poderán escoller entre unha antoloxía de microrrelatos que serven de homenaxe á súa peripecia; e o primeiro capítulo da primeira gran novela moderna, traducido ao galego por Valentín Arias López. 

 

EL LIBRO 

 

   En el tronco de un haya una pareja de enamorados ha grabado un corazón traspasado por una flecha. Inés y Luis son sus nombres inscritos en la corteza plateada a punta de navaja. Fue hace muchos años. El árbol era todavía joven cuando la pareja de enamorados pasó por aquí. El tronco, ya muerto, al crecer ha ensanchado y corroído los trazos. Un experto en botánica podría descubrir el tiempo exacto que ha pasado, aunque en este caso no es necesario, puesto que debajo del corazón herido hay una fecha. 23 de abril de 1968. Al pie de este árbol discurre un río apacible cuyas aguas, como la vida, puede que se hayan llevado al mar o a la tumba la memoria de estos amantes. Pero lo escrito, escrito está. Etimológicamente el vocablo libro se deriva del latín liber, que significa la capa fibrosa que hay debajo de la corteza de ciertos árboles. Plinio el Viejo cuenta que los romanos escribían sobre estas cortezas antes de que se descubriera el papiro. Libro y libre tienen en latín la misma raíz. Lectura y libertad son pasiones que siempre acaban por encontrarse. El Día del Libro fue instituido en recuerdo del aniversario de la muerte de Cervantes cuando los vientos saludables anunciaban que la República estaba al llegar. Tampoco 1968 fue un mal año. Tal vez aquella pareja de enamorados, Inés y Luis, hijos del Mayo francés, habían estrenado los primeros vaqueros y habían puesto el dedo en el arcén para viajar en autostop a París con un libro de poemas de Dylan Thomas en la mochila. O tal vez nada. Puede que no fueran conscientes del significado del 23 de abril, pero al grabar sobre el tronco del haya un corazón, una fecha y sus nombres habían regresado sin saberlo al origen del libro, que radica en la corteza de los árboles, donde los antiguos griegos y romanos escribieron los primeros pensamientos y las primeras palabras de amor. 

MANUEL VICENT, El libro, El País, 19 de abril 2015.

TEMPO DE LECTURA

Volve a chuvia a axudar a agromar ás flores.

Cando o vento e as chuvascadas descansan, volven ás nosas mans, relatos e poemas de mulleres que escriben, antes e despois de ler...

TEMPO DE LECTURA

Este pasado sábado, 21 de marzo, foi o Día Mundial da Poesía. Un día ben escollido: o equinoccio de primavera.

 

«Escribir poesía despois de Auschwitz é un acto de barbarie». 

Esa é a sentencia coa que o filósofo alemán Theodor Adorno desexaba reprobar unha das máis terribles vilezas perpetradas polo home durante o século XX. 

Como explicar que o químico xudeu italiano Primo Levi, vítima do holocausto, comezara a escribir poesía xustamente nada más saír de Auschwitz?

 

Falar da poesía é falar do poder das palabras. É moi difícil facer comprender a quen non quere comprender que, os homes, somos outra cousa ben distinta, se renunciamos ás palabras.

 

É que ven sendo a poesía?: O renacer da vida que chega ca primavera? Mentras non atopamos á nosa resposta, podemos acudir ás palabras dos outros... Por exemplo, as que escolle Yevgeni Yevtushenko para comunicar a súa verdade compartida: a poesía axuda a educar a nosa mirada, a afinar a nosa sensibilidade na comprensión do mundo. Para algúns, será ben pouco... Para nós é un obxectivo moral. Por iso reproducimos as verbas "máxicas" coas que a poesía nos axuda a erguernos día a día coa mirada limpa:

 

"Porque aquel en cuxa alma viva Lorca, asasinado pola intolerancia, el mesmo nunca será intolerante. Aquel en cuxa alma viva Pasternak, asfixiado polos burócratas, el mesmo nunca será burócrata, e mentres que no mundo exista, aínda que sexa só unha nai que cante ao seu fillo unha canción de berce, a poesía non morrerá á delicadeza da comprensión da vida".

 

Yevgeni Yevushenko

TEMPO DE LECTURA

 

Onde antes se posaran as folerpas, agora asoman as flores da cerdeira.

Outros froitos agromarán na mente do que se arrisca a ler a Lupe Gómez, Luisa Villalta, Amaia Tomé, Irene Pujadas ou Ana María Matute.

TEMPO DE LECTURA

No xardín de Giverny, a lectora mesmo é unha flor.

Aquí, a breve tregua da choiva non lle concede aos campos librarse da humidade. 

As árbores, preguiceiras, aínda non acompañan ao noso urxido desexo de que agrome xa a primavera.

TEMPO DE LECTURA

Un relato de Garbriel García Márquez que así comeza: «Llegamos a Arezzo un poco antes del medio día...». 

A imaxe de Petra Stockhausen na que un home con bombín, como saído dun cadro de René Magritte, está a ler un xornal que transparenta a paisaxe da Toscana. 

Uns versos de Petraca traídos ao galego por Darío Xohán Cabana. 

Maneiras de dar a benvida aos alumnos de Colle di Val d'Elsa que están a visitarnos.

TEMPO DE LECTURA

 

Nesta media semana a cabalo entre as conmemoracións do día de Rosalía, convidamos a ler unha escolma dos seus poemas e o relato de Xosé Neira Cruz, A verdadeira historia dun dente de Rosalía de Castro.

 

E por que non viaxar da man de Larraitz Urruzola!!!!

 

 

 

 

A viaxe de Rosalía de Larraitz Urruzola. 

TEMPO DE LECTURA

 

«Virán chuvias suaves», lemos no relato de Ray Bradbury.

Sabemos que toda realidade desata un desexo...

Latexa en nós a vontade dunha tregua que deixe zafarse entre as nubes ás raiolas do sol.

Aínda toca esperar aquela calor de cando o verán era a vida inmensa...

TEMPO DE LECTURA

 

 

 

O luar do penúltimo plenilunio do invierno, ilumina o camiño que leva ao mes de Rosalía. 

E podería ser que esta luna luna, ao seu paso polo val de Mondoñedo, onde baixan as estrelas a beber nas fonte, teimara por ser flamenca.

TEMPO DE LECTURA

Así estamos... Convén procurar que a choiva non empape os textos de Manuel Rivas ou O Leo.