luns, 20 de abril de 2026

TEMPO DE LECTURA


Nesta semana na que se conmemora o Día do libro,  os lectores poderán escoller entre unha antoloxía de microrrelatos que serven de homenaxe á súa peripecia; e o primeiro capítulo da primeira gran novela moderna, traducido ao galego por Valentín Arias López. 

 

EL LIBRO 

 

   En el tronco de un haya una pareja de enamorados ha grabado un corazón traspasado por una flecha. Inés y Luis son sus nombres inscritos en la corteza plateada a punta de navaja. Fue hace muchos años. El árbol era todavía joven cuando la pareja de enamorados pasó por aquí. El tronco, ya muerto, al crecer ha ensanchado y corroído los trazos. Un experto en botánica podría descubrir el tiempo exacto que ha pasado, aunque en este caso no es necesario, puesto que debajo del corazón herido hay una fecha. 23 de abril de 1968. Al pie de este árbol discurre un río apacible cuyas aguas, como la vida, puede que se hayan llevado al mar o a la tumba la memoria de estos amantes. Pero lo escrito, escrito está. Etimológicamente el vocablo libro se deriva del latín liber, que significa la capa fibrosa que hay debajo de la corteza de ciertos árboles. Plinio el Viejo cuenta que los romanos escribían sobre estas cortezas antes de que se descubriera el papiro. Libro y libre tienen en latín la misma raíz. Lectura y libertad son pasiones que siempre acaban por encontrarse. El Día del Libro fue instituido en recuerdo del aniversario de la muerte de Cervantes cuando los vientos saludables anunciaban que la República estaba al llegar. Tampoco 1968 fue un mal año. Tal vez aquella pareja de enamorados, Inés y Luis, hijos del Mayo francés, habían estrenado los primeros vaqueros y habían puesto el dedo en el arcén para viajar en autostop a París con un libro de poemas de Dylan Thomas en la mochila. O tal vez nada. Puede que no fueran conscientes del significado del 23 de abril, pero al grabar sobre el tronco del haya un corazón, una fecha y sus nombres habían regresado sin saberlo al origen del libro, que radica en la corteza de los árboles, donde los antiguos griegos y romanos escribieron los primeros pensamientos y las primeras palabras de amor. 

MANUEL VICENT, El libro, El País, 19 de abril 2015.

mércores, 15 de abril de 2026

CHEGOU AOS NOSOS OÍDOS: Rafaela Villalba Ferreira

A que durante tantos cursos propagou o amor ao mundo clásico, a Catedrática de Grego Rafaela Villaba Ferreira, presentou na Libraría Biblos, acompañada polos tamén exAguiar, Xosé Luis Mosquera Camba e Constantino Chao Mata, o seu poemario La manzana de Safo.

luns, 13 de abril de 2026

TEMPO DE LECTURA

Volve a chuvia a axudar a agromar ás flores.

Cando o vento e as chuvascadas descansan, volven ás nosas mans, relatos e poemas de mulleres que escriben, antes e despois de ler...

martes, 7 de abril de 2026

TEMPO DE LECTURA

 

Hai pouco descansabamos nos chanzos da escalinata que leva á National Gallery. 

Quedan na memoria os paseos pola ribeira sur do Támesis. A visita a Westminster, Tower of London, Piccadilly Circus, Chinatown e Leicester Square, Camden...

Cantos kilómetros despois, o último día en Oxford.

Agora, xa desde aquí, a lectura dalgún dos relatos londinenses de Doris Lessing, Catherine Crowe, Somerset Maugham ou un dos relatos de Xesús Fraga recollidos do seu particular A-Z, fai pervivir eses momentos inesquecibles...

domingo, 22 de marzo de 2026

TEMPO DE LECTURA



Este pasado sábado, 21 de marzo, foi o Día Mundial da Poesía. Un día ben escollido: o equinoccio de primavera.
 
«Escribir poesía despois de Auschwitz é un acto de barbarie». 
Esa é a sentencia coa que o filósofo alemán Theodor Adorno desexaba reprobar unha das máis terribles vilezas perpetradas polo home durante o século XX. 
Como explicar que o químico xudeu italiano Primo Levi, vítima do holocausto, comezara a escribir poesía xustamente nada más saír de Auschwitz?
 
Falar da poesía é falar do poder das palabras. É moi difícil facer comprender a quen non quere comprender que, os homes, somos outra cousa ben distinta, se renunciamos ás palabras.
 
É que ven sendo a poesía?: O renacer da vida que chega ca primavera? Mentras non atopamos á nosa resposta, podemos acudir ás palabras dos outros... Por exemplo, as que escolle Yevgeni Yevtushenko para comunicar a súa verdade compartida: a poesía axuda a educar a nosa mirada, a afinar a nosa sensibilidade na comprensión do mundo. Para algúns, será ben pouco... Para nós é un obxectivo moral. Por iso reproducimos as verbas "máxicas" coas que a poesía nos axuda a erguernos día a día coa mirada limpa:
 

"Porque aquel en cuxa alma viva Lorca, asasinado pola intolerancia, el mesmo nunca será intolerante. Aquel en cuxa alma viva Pasternak, asfixiado polos burócratas, el mesmo nunca será burócrata, e mentres que no mundo exista, aínda que sexa só unha nai que cante ao seu fillo unha canción de berce, a poesía non morrerá á delicadeza da comprensión da vida".
 
Yevgeni Yevushenko

luns, 16 de marzo de 2026

TEMPO DE LECTURA

Unha muller le en soedade diante dun clavicordio. 

O pintor danés Carl Vilhelm Holsøes é famoso pola súa querencia por captar luzes e sombras dos espazos interiores.

Haberá xente que saiba recoñecer o son metálico deste instrumento arrinconado polo piano.

Nós perseveramos no hábito de ler, no convencimento de que esta experiencia, solitaria (ou compartida),  nunca será relegada. 


luns, 9 de marzo de 2026

TEMPO DE LECTURA

 


Onde antes se posaran as folerpas, agora asoman as flores da cerdeira.

Outros froitos agromarán na mente do que se arrisca a ler a Lupe Gómez, Luisa Villalta, Amaia Tomé, Irene Pujadas ou Ana María Matute.

luns, 2 de marzo de 2026

LA VIDA QUE FUE, María José Pardo Fandiño & Lucía Sáez Baquedano

Existen antecedentes..., e mesmo o caso actual da exitosa factoría de éxitos chamada Carmen Mola, tras a que están Jorge Díaz, Agustín Martínez e Antonio Mercero.

Aínda así, a última reunión do Club de Lectura celebrou esa feliz anomalía: reunímonos coas autoras de La vida que fue

Por iso, a primeira pregunta versou sobre a súa cociña da escrita. E, xa na primeira resposta, quedou claro o grande entendemento que comparten María José Pardo Fandiño e Lucía Sáez Baquedano.  

En todas as obras de narrativa publicadas e, a que, próximamente, chegará á imprenta, o seu traballo non está estabulado. Ao contrario: traballan simultánemente, xa desde o xermolo da primeira idea ao remate da elección do adxectivo que debe pechar (ou non) o párrafo.

A materia narrativa de La vida que fue é ben recoñecible. Na conversa quedou ben claro que o nomadismo é un comportamento que explica o proceder dos grupos humanos desde a orixe dos tempos. Polo tanto, falar de La vida que fue esixe explicitar os distintos motivos das viaxes, entre os que están, a emigración, a invasión bélica, o exilio...

A intrahistoria desta saga familiar constitúe un paseo pola historia do século XX: a emigración obrigada dos europeos a América, a segregación racial e o crac económico do 29, o golpe de estado e a posterior guerra civil española, os campos de concentración —Argelès-sur-Mer ou Betanzos—, a ocupación nazi de Francia, a liberación española de París, ou a guerra de independencia de Arxelia.

A novela está subdividida en catro seccións: José. Los inicios (pp. 9-63), Manuel. ¿La esperanza? (pp. 65-87), Balbina. Las raíces (pp. 89-105) Ernesto. El destierro (pp. 107-156). 

En favor da variedade, cada unha destas partes, presenta unha focalización da historia desde unha personaxe. Asemade, agracede o lector que a voz autoral combine, na construción do relato, a observación costumbrista, a parodia humorística, a novela sentimenal, o relato épico e a traxedia da fuxida ao exilio. 

Unha historia que afunde as súas raíces na vila na que naceu Balbina. Unha vila da costa de Galicia que nunca recibe o seu nome. 

José, Virtudes, Manuel, Rosalía, Ernesto, Santiago.  

Nomes que poderían ser os nomes dos avós ou dos pais do lector. 

Todos procuramos vivir unha [outra] vida, pero, pasado o tempo, volta a mirada atrás, todas as vidas veñen a ser La vida que fue.

 

Francisco Rodríguez Coloma

&

Inés Rodríguez Eibe 


TEMPO DE LECTURA

No xardín de Giverny, a lectora mesmo é unha flor.
Aquí, a breve tregua da choiva non lle concede aos campos librarse da humidade. 
As árbores, preguiceiras, aínda non acompañan ao noso urxido desexo de que agrome xa a primavera.

luns, 23 de febreiro de 2026

TEMPO DE LECTURA

Un relato de Garbriel García Márquez que así comeza: «Llegamos a Arezzo un poco antes del medio día...». 

A imaxe de Petra Stockhausen na que un home con bombín, como saído dun cadro de René Magritte, está a ler un xornal que transparenta a paisaxe da Toscana. 

Uns versos de Petraca traídos ao galego por Darío Xohán Cabana. 

Maneiras de dar a benvida aos alumnos de Colle di Val d'Elsa que están a visitarnos.

xoves, 19 de febreiro de 2026

TEMPO DE LECTURA


 
Nesta media semana a cabalo entre as conmemoracións do día de Rosalía, convidamos a ler unha escolma dos seus poemas e o relato de Xosé Neira Cruz, A verdadeira historia dun dente de Rosalía de Castro.
 
E por que non viaxar da man de Larraitz Urruzola!!!!
 
 
 
 

A viaxe de Rosalía de Larraitz Urruzola

luns, 9 de febreiro de 2026

TEMPO DE LECTURA

 

«Virán chuvias suaves», lemos no relato de Ray Bradbury.

Sabemos que toda realidade desata un desexo...

Latexa en nós a vontade dunha tregua que deixe zafarse entre as nubes ás raiolas do sol.

Aínda toca esperar aquela calor de cando o verán era a vida inmensa...

luns, 2 de febreiro de 2026

TEMPO DE LECTURA

 


 

 

O luar do penúltimo plenilunio do invierno, ilumina o camiño que leva ao mes de Rosalía. 

E podería ser que esta luna luna, ao seu paso polo val de Mondoñedo, onde baixan as estrelas a beber nas fonte, teimara por ser flamenca.

luns, 26 de xaneiro de 2026

luns, 19 de xaneiro de 2026

TEMPO DE LECTURA

Hai pouco, nunha entrevista, o lúcido intelectual Rafael Argullol, sinalaba as terribles claudicacións que singularizan este momento histórtico: «Primero cedimos la memoria, luego la concentración y, al final, la curiosidad y el deseo». 

Perseveremos como a pequena lectora inmortalizada por Ramón Masats!!! 

 

luns, 12 de xaneiro de 2026

TEMPO DE LECTURA


Calquera o sabe. Ler ten perigo. 

Todos coñecemos, mal que ben, a historia do fidalgo que descubriu a realidade da ficción.

Nós asumimos o risco, deixamos que esa luz eduque o noso ollar.

xoves, 8 de xaneiro de 2026

TEMPO DE LECTURA

Retorno aos bos costumes... 

Compartimos confidencias e lecturas. 

Nestes tempos de agasallos, algúns, probablemente, serían libros.