xoves, 19 de marzo de 2015

EL TAMAÑO DE LOS SUEÑOS, Karmelo C. Iribarren



KARMELO C. IRIBARREN, El tamaño de los sueños, Anaya, Madrid, 2006, 72 páxinas.

[PC IRI tam]


ENTRE DOS COCHES

Entre dos coches. Entre
un Renault azul y un Corsa
negro, me has venido esta tarde
a la memoria. Ya ves, cien
metros de autopista solitaria
han sido suficientes. Y pensar
que se me fue casi la vida
en mandarte al infierno.

mércores, 18 de marzo de 2015

POESÍA PARA LOS QUE LEEN PROSA, Miguel Munárriz


MIGUEL MUNÁRRIZ, Poesía para los que leen prosa, Visor, Madrid, 2004, 220 páxinas.

[PC MUN poe]


ELOGIO DE LA HERMANA

Mi hermana no escribe poemas,
y probablemente ya nunca se pondrá a escribir poemas,
lo heredó de nuestra madre, que tampoco escribía poemas,
y de nuestro padre, que tampoco escribía poemas.
Y, aunque mis palabras suenen a texto de Adam Macedónski,
en mi familia nadie escribe poemas.

Los cajones de mi hermana no guardan viejos poemas,
en su bolso no hay poemas recién escritos.
Y cuando mi hermana me invita a comer,
sé que no lo hace con la intención de leerme sus poemas.
Sus sopas son deliciosas y carentes de ocultos significados.
Y el café no se derrama sobre los manuscritos.

En muchas familias nadie escribe poemas,
pero si uno de sus miembros empieza, suele sembrar el contagio.
A veces la poesía cae en cascada sobre las generaciones
y origina remolinos capaces de engullir sentimientos familiares.
Mi hermana practica una prosa aceptable
y su obra literaria se reduce a las postales turísticas
con un texto que cada año repite la misma promesa:
cuando vuelva
contará
todo
todito.

Wyslawa Szymborska

martes, 17 de marzo de 2015

PLANETARIO Y HUMANO, Juan Ramón Corpas

JUAN RAMÓN CORPAS, Planetario y humano, Esquío, Ferrol, 1986, 92 páxinas.


[PC COR pla]


ESTE ENTONCES

Algún día tú y yo nos haremos mayores,
y de nada será el atardecer y los nocturnos
de Chopin y su piano.
Algún día la sombra nos hallará vestidos
de esta presencia aleve, de este calmo silencio.
Habrá un ramo de ambiguas clavelinas
y una copa de vino. Granaremos las horas
hacia la eternidad, pomposamente
leeremos los libros de este entonces. Quién sabe
porqué todo será tan parecido a ahora.

luns, 16 de marzo de 2015

HORA DE LER

22ª SEMANA [4ª SESIÓN]

   O sábado 21 de marzo, coincidindo co equinoccio, conmemórase o Día Mundial da Poesía. Nós consideramos que a poesía contribúe, diariamente, a educar a mirada na contemplación do mundo. Polo tanto, somos ben conscientes de que a poesía é unha poderosísisma ferramenta para promover a sensibilidade.
   Tendo en conta que os nosos clubes de lectura reúnense baixo o lema "Máis de cen as para voar", que outras palabras poderían encabezar mellor este eloxio que estes versos de Alejandra Pizarnik.
   



LA CARENCIA

Yo no sé de pájaros,
no conozco la historia del fuego.
Pero creo que mi soledad debería tener alas.

Alejandra Pizarnik
&
Iman Maleki

  

venres, 13 de marzo de 2015

xoves, 12 de marzo de 2015

SABAB EL FUL U IASIMÍN: GONZALO MOURE VISITA O AGUIAR



O IES Francisco Aguiar deséxavos de corazón:
SABAB EL FUL U IASIMÍN

   Convocados polo Departamento de Lingua e Literatura Castelá, encheu o Salon de Actos unha ruidosa morea de rapaces e rapazas de 1º da ESO. Viñan do primeiro recreo da mañá coa algarabía "posta"...¡e a que volumen! Pero tamén viñan coa ilusión e a emoción de coñecer ao escritor que os engaiolara con "palabras de caramelo" e cos "caballos de mi tio".
   O balbordo foi serenando pouco e pouco. A presentación de Francisco Rodríguez Coloma foi seguida por unhas palabras de Gonzalo Moure. Logo, unha incesante batería de preguntas curiosas e intelixentes dos alumnos de primeiro: Cando comezou a escribir? Puxéronlle dificultades os seus pais para facelo? Cantos idiomas coñece? Gústanlle os cabalos? Como xurdíu o libro de "Palabras de Caramelo"? Como é o Sahara por dentro? Cal é o seu personaxe favorito? Estivo algunha vez namorado?"



  Ao fío das preguntas, Gonzalo Moure foi desgranando o seu maxisterio. Maxisterio como escritor pero máis aínda maxisterio de humanidade e proximidade.
   Explicounos que a escritura, a novela, a poesía, é un laboratorio. un laboratorio que os seres humanos creamos para pensarmos distintos, mesmo mellores. Que a humanidade progresou grazas á novela, ás distintas formas nas que nos atrevemos a pensarnos.
   Coñecimos as súas primeiras letras, cando aínda era un neno que perdera o autobús escolar. Daquela escribíu unhas palabras que poderían describir a vida de tantos de nós: Soy unha vulgar caña que navega río abajo por un cauce de piedras y se engancha en todas las ramas.

   Descubríunos que o interior do Sáhara é poesía. Que foron os poetas os que fixeron tomar conciencia aos seus habitantes de canto lles unía.
   Relatounos o pracer de durmir ao raso co único teito das estrelas do deserto.
   E contounos unha vivencia da súa estancia no Sáhara que nos deixou o fermoso saúdo que abre estas liñas. Máis deixemos que sexa él quen nolo conte:
   En el Sáhara, en los Territorios Liberados del Sáhara Occidental, (...) todavía se comparte el agua, la hierba, la leche, el fuego, la carne, la jaima. Una tierra en la que los ancianos más sabios no se conforman con darte los días con una fórmula cortés, sino que te desean Sabah eljer, una mañana de bienes, Sabah el nor, una mañana de luz del amanecer, y… ¡Sabah el ful u iasimín!

   Así me saludó una mañana, hace un par de meses, Belga, uno de los más hondos y fascinantes sabios saharauis vivos. Volvía de detrás de unas rocas y aún traía en su mano un poco de arena, de la arena que le gusta acariciar e investigar cada vez que llega a un lugar nuevo. Sabah el ful u iasimín. El fulme sonaba a comida, a legumbres, a lentejas o garbanzos tal vez. Pero ¡Iasimín! ¡Los jazmines, sin duda! Alguien me había saludado así una mañana en Smara, pero los campamentos están contaminados por la prisa, y no le di importancia ni me paré a pensar. Pero Belga y yo estábamos en lo más profundo de la badía, donde las horas son siglos y los siglos nada. Así que seguí con mi paseo, pensando en el saludo de Belga, y comprendiendo por fin que me preguntaba por los garbanzos y los jazmines, que me deseaba una mañana de garbanzos y jazmines, que quería que mi vida material fuera buena, pero también la vida de mi espíritu. Quería decirme así Belga que la vida no es solo lo material, ni la riqueza; que la vida son también los jazmines, los aromáticos jazmines del jardín del alma.

   Pois así sexa, lectores e lectoras da nosa web. Desexamosvos de corazón:
   Sabah el ful u iasimín.


 Julián Ferrer

mércores, 11 de marzo de 2015

LILI, LIBERTAD, Gonzalo Moure



GONZALO MOURE, Lili, Libertad, SM, Madrid, 1996, 108 páxinas.

[NC MOU lil]

Hoxe, as 10:40 todos os alumnos de 1º de ESO terán a oportunidade de charlar con Gonzalo Moure. Eles xa teñen lido Palabras de caramelo e andarán a piques de ler Los caballos de mi tio. Tamén poden retirar en préstamo esta novela curta publicada no 1996.